ندای من

سلام دوستان عزیز

این وبلاگ تا اطلاع ثانوی درش تخته می شود(به قول دوستان)...

نوشته هام بوی نا می دهد...باید برن آفتاب خوری تا سر حال بشن...

التماس دعا

خدانگهدار

حرفام دارن میشن عقده!!!

         این روزها انتن نمیدی؟؟؟

 -------------------------------------------------------------------------------------------

خط خطی ها:

دلم می خوات گوشیم خط روی خط بشه تا توان دارم با اونطرف گوشی بحرفم... طرف هم هاج و واج بمونه و فقط گوش بده...

اصلاً دلم یه گوش شنوا می خوات،که فقط بشنوه بدون یه کلمه سخن...

این نقاب قلابی برام باور شده

------------------------------------------------------------------------------------

پ.ن

نقاب:یه پیاله چشم و گوش و دهان و بینی و... +یک قاشق چای خوری خنده!!!

در تولد و مرگت

           تمام احساسات دبگران نسبت به تو فواره می زند!!!

                    موفق باشی...

دلم هوایی شده..اما پر پرواز ندارم...

امروز گذر عمر رو بر لب جوی آب دیدم و آهسته اشک ریختم

و گفتم:

ادامه بده،به بطالت بگذران،نانوشته هایت را...

امروز خنده آدمهایی دیدم که رنگ خاک بودن و دلتنگ

شهادت...

امروز دل به راهی سپردم که  30 سال پیش تو سپردی...

خیلی دیر آمدم؟؟؟

امروز داد زدم ولی خفه شد در سینه نَفَسِ سکوتم...

امروز صدا زدم بیچارگیمون و ریامونو،خانه ام آباد شد در

ناکجاآباد!!!

امروز خوندم از تو...از تویی که نیستی  و من با چه رویی

بمانم؟؟؟

امروز شمردم اون نفسهایی که تو از بَر بودی...

امروز گشتم تا بجوییم تو را در کتابها و اما غافل که یه عمر

جلویم رژه می رفتی و می گفتی لبیک یا خمینی

امروز به یاد آوردم...به یاد آوردم که زمانی تو رفتی تا من

باشم، باشم و بگم که تو خدایی بودی ،اما...

امروز دل تنگ کربلای پنجتم،حسین!!!

ای رفیق،امروز تو در چه حالی؟؟؟

دلگیر بودم و دل تنگ و سرما...پشیمونم

اومدم که فقط همین را بگم!!!

همین!!!

یکی بهت تکیه می کنه و لی بعد  می خواهی تو بهش تکیه بزنی

می دونی چی میشه؟؟؟

                               جا خالی میده

می دونی چرا؟؟؟

                              چون فهمیده دیگه تکیه گاه محکمی نیستی

همیشه قوی و محکم باش...

----------------------------------------------------------------------------------

نقل قول:

       ایشالا تکیه گاهت خدا باشه!!!

کارمن این روزها شده

    نمی فهمم چکار کنم نه کاری می کنم که بفهمم...

امروز،روزیه که تو به دنیا اومدی

روز مهمیه

ممنون که به این دنیا اومدی

معرفی:من یه دلم 

دلتنگه،

        دلتنگه کسی که بیاد توی زندیگیش و به بازی نگیرتش...

هر بار که می شکنم و هر بار شکننده تر از قبل میشم ولی بازم می شکنم،

این روزها بازهم شکستم و حالا اومدم که شکسته شدنمو با این چند گیگ به اشتراک بزارم...

می خوام داد بزنم اسمتو...اما خفه ام

می خوام ب...اما ک...

می خوام فرار کنم از خویشتن ِ خویش

از این کسی که در کالبد جسم حتی نمی تونه زمزمه گر ندایش باشم...

از این کسی که گام هایش حتی قدم نیست...

امروز به اندازه ی یه عمر خسته ام...

یه عمر...

 وضع هوا‌ی این روزها...

دروغ پرفشار امروز

                              دوست داشتن

با احتمال بارش دوستت دارم

توصیه ایستگاه هواشناسی:

   ماندن در پیله تنهایی خود ولی در صورت بیرون آمدن اجباری خود را با غرور بپوشانید.

دوستدار شما ایستگاه هواشناسی بوتیمار

میرم سر اصل مطلب بی تکلف بگم:

فکرامو جمع و جور می کنم تا جلوی دست و پای کسی نباشه، اما باز پخشن...

یاد باد نسیمی که دیروز وزید و دو تا قاصدک برامون اورد که بوی یاس

می دادن... شاید از دامن زهرا(س) اومده بودن

دیروز . چند ساعت پیش بودا....

 دلم گرفته از رفاقت های هزار رنگ،از بویی که از کوی دوست آید.توی این

دیوانه بازار دیوانه ها عاقلن و عاقل ها عقل کُل

نمی دانم از کدام بنالم که دلم ناله ای است از جنس  بلور...

روز رخ می نماید به رنگ شب اما ما هنوز دردو رکعت نماز صبح ماندیم...

بی هوش از برم رد شد هفت رکعت را خلاصه کنم به سه رکعت + آه از

رفاقتهای هزار رنگ

اون روزها دلمون جا میزاشتیم توی امروز،اما حالا دلمون باهامون

آویزونه...

درد انسانها از ندانستن نیست،از دانستنه اما بیشتر از ظرف دانایشون،

اما آدمها دانستنیاشون بیشتر از ظرف نادانیشونه...

دل انسانها شده بازار خرید و فروش آدمها  نه به زر و زیور به هوس

ثباتی شده بی ثباتی...دلها بیمار شده از تفکر غلط

یاد باد آن روزگاران یاد باد،یاد باد آن دوستان یاد باد

پی نوشت:

کجایی رفیق بی رنگ من؟؟؟

ساعتهای با هم بودن را به خاطر دارم...ثانیه ها میرن و جاشونو به  عمر ما میدن...

این روزها واژه ها سخت به کاغذ می چسبند

    بازیچه شده بازی  آدمها

        درد دل شده توی دل

            خورشید از پنجره هم نمی گذرد

سخن در لب خشک میماند نمی دانم چرا از چه ناآگاهیم ولی شاهد

آگاهی خودمان هم نیستیم....این روزها از نادانیها نمی دانیم چون از

دانستنیها هم نمی دانیم در کل نادانیم... این کلمات هر چند تکراریست

اما غریب شده حتی برای منو تو...

این ندا فرق دارد با ندای منی که از جنس سنگ نیست از جنس خود

انسانهاست

انسانهایی که ندا هستند اما بی ندای دورن خویش

   انسانهایی که خودرا در آیینه نمی نگرند تا ریا نشود

     انسانهایی که کفشهایی لنگه به لنگه نمی پوشند تا چارلی چاپلین

نشوند اما در کل دلقکن ...

گوش کنید به صدای همون ندایی که هر شب در گوش زمزمه می کند

ومی گویید برخیز و بخوان ندای « اقرأباسم ربک الذی خلق»

کجایند دل کشان دلارا،کجایند آنانی که رفتند در حجاب  خون و

خمپاره...؟؟؟

   اصلاً تو کجایی ؟؟؟

از تو و او نمی نالم،ناله ی من و تو و او از خویش است و  از خویشتن...

------------------------------------------------------------------------------

جامانده ها:دوستت دارم ای ندای گمشده ی من...

               این نوشته فرق داشت،حداقل از نوع سبک نوشته...

خیلی وقت می گذردکه به سرایم سرکی نکشیده ایی

                                        چیزی بلغور نکرده ایی

چند زمان گذشته برای ما شدن...

                  اما...

تو کجا و من کجا،سردر گریبانم

                                     نه از بهر تفکر

از...

خودت کلمه ی آخر را جمله ساز

کجایی ندای من؟؟؟

کسی هست خشتم را بکوبد؟؟؟

خسته ام از تکرار واژهها در ذهن برای قلبم ...

بهار می آید...

                اما هنوز در زمستان سرگردانم...

دلم تنگِ ندای سرگردانِ...

پریشان است،نگران است ولی...!!!!

کسی دارد خشتم را می کوبد...

تا حالا شده دلتنگ خدا بشی؟؟؟

ندایم!!!

وقتی نگات می کردم یاد خدا می افتادم،چرا حالا می بینمت دلتنگ خدا میشم؟؟؟

دلتنگ خدامم...

گذشته را cut  خواهم کرد تا هر وقت لازم داشتم paste کنم...

بعضی ها میگن باید copy کنم...!!!

ایستاده ام...

چراغ ها خود نمایی نه،خون نمایی می کنند...

چشمک می زنند می خواهند دست تکان دهم...

می رسند جلوی پایم

    می گویم صراط مستقیم!!!

            نمی دانند کجاست!!!

              اصلاً کجاست؟؟؟

آره منتظرم بیاید...

                          کجاست؟؟؟

سخته دلت تر باشه از بغض چشمان ولی بخندی...

سخته بلرزی و بترسی ولی بپرسند:سردته؟؟؟

سخته خودتو پشت نقاب خوشبختی مخفی کنی!!!

خیلی سخته منتظر کسی باشی که معنی انتظار را نفهمه!!!

...

سخته که بفهمی نگاه من کجا جا مونده...

                         دلم کیو نشانه رفته...

ندای من...

   سنگی که بفهمی حرفهای من...

   خامی که آتش گرفتنم را ببینی...

اما باز ...!!!

عشق چه رنگی است؟؟؟

  گنجشک:رنگ پیرزنی است که دانه میریزد لب دیوار...

  کودک:رنگ مادریست که نان  را تا دهان فرزندش دنبال می کند...

  ...

   خدا:رنگ دستانی است که برایم اشک می ریزند...

  من:رنگ چشمان ندایم وقتی نگاهمان به سمت خدا می رود...

  تو:؟؟؟

عشق چه رنگیست؟؟؟

امروز دلم  شبنم بارانه مثل هوا...

            می خوام زیر این شبنم ها غرق شم...

                              اما شاید شبنم های ندایم باشند...

 اما نه بازم می خوام غرق شم..حتی زیر شبنم هایش...

ببارید،تا دل خرابم را پیوندی دهید...

                          آهی کشم،هر چند کوتاه...

                                               شبنم من کو؟؟؟

                                               ندایم کو؟؟؟

دوست می داشتم!!!

گذشته ها را می گوییم، ندا ندایم را در قاب تولدم برایم تحفه بیارد،اما!!!

گاهی نبود،تازه گاهی هم که بود نبود...اما!!!

تولدم بود مثل هر سال،مثل بیست و چند سال پیش ،سال پیش،اما من و او...

دل به ساحل خدا سپردیم و ادامه راه را پاک کردیم ...اما!!!

انگشت آمال و آرزو هایم به سویی ندا نشانه رفت...

                             مثل هر سال مثل بیست و چند سال پیش...اما!!!

راستی...

          رفت...اما!!!

             مثل هرسال،مثل سال پیش،دلم را با خود برد...

راستی...

           تولدم مبارک...

                    مثل هر سال،مثل بیست و چند سال پیش،مثل سال پیش..اما!!!

ندایم را ندارم...

ای کاش...

     جاده مرا با خود می برد به آنجا که ختم شود به جدایی من و تو...

کاش... 

      دقیقه ها شروع بشوند از اول ما شدن من و تو...

کاشکی...

     تیک تاک های ادامه ما را بشمارند از لحظه من و تو...

ای کاش و کاش و کاشکی...

                          من و تو ما می شدیم...

دیوار بیینمون را پاک کن،

                 یا حداقل دری بکش!!!!!!!!

پاییز است...

برگی نیافتاده از من و تو...

                 خاطراتمان رنگ کهنگی گرفته...!!!

 از تهی پر بود...

               فراموش کرده بود که مرده است...

کاش...

           مچاله بودم،فقط در دیدگانت بودم...

           ابر بودم،اما در تلالو نگاه تو...

           مملو بودم،حتی از دلهره هایت...

بیا و منی تازه بساز از من...

                           که وارانه گشتم در تلاطم دریایت...

                           یا از سرخط من،من را آغاز کن...

                                             یا با سه نقطه ی آخر من را تمام کن...

شاید با یک ندا نگاهی در درونم جوانه زنی...

بیا...

ابرهای دروغ بالای سرم خودنمایی می کنند...

                                              خدایا کاری کن نبارند!!!

برای اینکه هیچ وقت طعم تلخ جدایی را نچشی...

                                                      باید تنها باشی...

چشمان سبزش را به جاده دوخته بود...

                                  پنداشت جاده سبز است!!!

دفتر ناامیدی را برگی زدم...

                     گشتم به دنبال واژه ها برای توجیه تو...

می پنداری ساخته ی ذهنم است...

                                      انتظار است...

حال بدان برگی از پیش نانوشته...

                      که گرهها را با عقدهها اشتباه گرفته...

پیامک دیشب:

                  گاهی قلبت را برایم بنویس...

                  حک می کنم آنرا بر دلم...

                           کاش به بودنم اطمینان داشتی...

                                             و به دوست داشتنم اعتماد...

آرزو:

ای کاش فلاش بک بالا دو طرفه بود...

"سکوت،پچ پچ طغیان است..."

                            کاش پچ پچ ها طغیان می کردند...

افکارم به سمت دوری بال کشید...

                 داره نزدیک میشه زمان دل تنگی...

نمی دانم...

             آیا من نیستم یا تو مرا نمی بینی؟؟؟

حالم رو به داغونی متمایل گشته...

گاهی...

      مرده برم برتری می یابد...
                                        حالا همون گاهی است...

سکوت،مهمان ناخوانده گشته...

کلمه،بر باد رفته ی از یاد رفته...

                 من...؟؟؟

کیست؟؟؟

             که می کوبد بر دلم چنگالش را؟؟؟

...کیستم؟؟؟

             که ناله سر دادم بر فرق افق...

             که غرق شدم از ندا...

بی آنکه نامی از من در تو مانده باشد...

----------------------------------------------------------------@@@@@

پاورقی:تا به حال خود را اینگونه معنی نکرده بودم...کاش نبود آنچه که هست!!!

     همه فقط یک فریاد را به دلم می کوبند:تو حق نداری که چیزی بخواهی!!!

پس کجای آسمان مال من است؟؟؟من فقط ندا را خواستم،

                                                      ندایی از آن بیکارانه ها،

                                                                                    ندایی...!!!

----------------------------------------------------------@@@@@@@

 درِگوشی: ندای من...

                             عاجزانه هایم را فقط تو می دانی...به کسی نگو!!!

پهنای آسمان را اشکانم خواهند نوشت...

برایت به یادگارمی گذارم...

 نامه ی دلم را که مهر شده به خون دیدگانم...

کاش...

             آخرین برگ کتابت از عشق من سیراب می شد...

                    کاش...

                               هیچگاه،از قلبم خبری نداشتی...

که اینگونه به واهمه بیافتی...

کاش...

         میامدی...!!!

می خواستم HIDDEN بمونه...

           اما دلم اشتباهی بهش نوید داد...

حال دانست...

دانست که صفحه ای هم به نام او ثبت شده در این کتاب...

کاش...

صفحه ام سفیداست از تو...

        می خواهم تبسم نگاه تو را نقش زنم...

                                     تا برگی به نام تو ثبت شود...

                                                    ادامه...

می شود کتاب زندگی من از تبسم تو...

امشب کسی رو از خدا می خوام...

با شب تا سحر می ایستم...

اشک می خوانم...

ملتمسانه نور می خوانم...

دگر مجالی برای فرصت نیست...

                      تو هم با من همنوا شو...

                                       تا با هزاران صدا...

                                                      یک ندا سر دهیم...

امشب تا سحر...